சென்ற ஆண்டு 2015 செப்டம்பர்/அக்டோபர் மாதத்தில் தென் கலிபோர்னியாவின் பிரதான தமிழ்சங்கத்தினர் வெளியிட்ட தீபாவளி மலரில் நான் எழுதி வெளியிடப்பட்டிருந்த இந்த தமிழிசை பற்றினை கட்டுரையை மீண்டும் எனது இந்த வலைப்பதிவில் வெளிடிடுவதில் பெரு மகிழ்ச்சியடைகிறேன்!!!  ​ ​'​கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்தே முன் தோன்றி மூத்த குடி தமிழ் குடி' என்னும் சொல்லுகேற்ப தமிழிசையின் மேன்மைகளும், சிறப்புகளும் அதே பழமையும் புகழும் வாய்ந்ததே. இசை எனப்படுவது பல வகைப்படலாம் அனால் தமிழிசை என்பது ஒரேயொரு வகை மட்டுமே.

'இசையென்னும் எச்சம் பெறாவிடில், வசையென்ப வையத்தார்க்கெல்லாம்" மேலும் "வசையொழிய வாழ்வாரே வாழ்வார் இசையொழிய வாழ்வாரே வாழாதவர்" என்றெல்லாம் இசையை பற்றி விளம்புகிறது வள்ளுவம்.

​இறைவனை இசைமயமாக அறிந்ததே நமது தமிழ் கலாசாரம்.  'ஏழிசையாய்  இசைப்பயனாய் இருப்பவனே இறைவன்' என பண்பாடி மகிழ்ந்தோரே தமிழர். தேவாரம், திருவாசகம், திருப்புகழ், திருப்பாவை, திவ்யப்ரபந்தம் என பக்தியை இசைவடிவாக வெளிப்படுத்தினான் தமிழன்.

அதுமட்டுமின்றி ஒரு மனிதன் பிறத்தல் முதல் மறித்தல் வரை ஒவ்வொரு நாளும், நொடியும் இசையாகவே வாழ்க்கையை வடிவமைத்து வாழ்ந்தான். தமது சிந்தனை, சொல், செயல், வாழ்வு அனைத்துமே ஓர் இசைகலவையாய் வடிவமைத்தான். ஓர் ஆணும் பெண்ணும் திருமண பந்தத்தில் இணையும்பொது  கல்யாணப்பாட்டு, அப்பெண் தாய்மை அடையும் பொது நலங்கு பாட்டு, ஒரு சிசு தாயின் கருவறையில் நீந்தும் பொது வளைகாப்பு பாட்டு, குழந்தை பிறந்தக்கும் போது பெயர்சூட்டு  பாட்டு, பிறந்த சில நாட்களில்  தொட்டில் பாட்டு, பாலூட்ட பாட்டு, தாலாட்ட பாட்டு, சீராட்ட பாட்டு, சோறூட்ட பாட்டு, தூங்குவிக்க பாட்டு,  பிறந்த ஓராண்டு நிறைவுக்கு பிறந்த நாள் பாட்டு, பள்ளிக்கு சென்றால் பாடங்களில் பாட்டு, வீடு திரும்பிய பின் விளையாட்டு பாட்டு, பெரியவர் ஆகி தொழில் செய்ய சென்றால் அங்கும் தொழில் ரீதி பாட்டு, திருமணம் முடிக்க பாட்டு, சிறப்பு வாழ்க்கை வாழும் பொது வாழ்த்துப்பாட்டு, வாழ்ந்து முடிந்து இறக்கும் பொது ஒப்பாரிப்பாட்டு என இசையோடு இசைந்து தான் நமது தமிழ் கலாசாரம் வளர்ந்தது, வாழ்ந்தது, இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது, இனியும் வாழும்...

அதோடு நின்றுவிடவில்லை நம் தமிழிசையின் சகாப்தம். நாற்று நட ஓர் பாட்டு, களைப்பிடுங்க வேறொரு பாட்டு, கதிரறுக்க பாட்டு, தாளடிக்கவும், போரடிக்கவும், வண்டியோட்ட, நெல்குத்த, ஏற்றம் இறைக்க என பலவகை உழவுப்பாட்டு. படகோட்ட பாட்டு, பாம்பின் மகுடிக்கு பாட்டு, எல்லாம் வல்ல இறைவனை வலம்கொண்டு செல்ல பாட்டு , போர் களத்தில் போர்முழங்க பாட்டு என வாயால் பாடியும் நரம்பு கருவியல் நிமிட்டியும், தோல் கருவியால் தட்டியும், துளைக்கருவியால் ஊதியும், கனக்கருவியல் அதிர்வித்தும் வித விதமாய் இசைத்தான் அந்த இசையை. விழாக்கலங்களில் மட்டுமல்லாது மணப்பறை, பிணப்பறை, போர்ப்பறை, விழாப்பறை என ஒவ்வொரு முக்கிய தருணங்களிலும் இசையை மையமாகக்கொண்டே தமிழன் வாழ்ந்தான்.

மேலும் தமிழினம் அறியாத முக்கிய அம்சம் ஒன்றை மறக்கவியலா. கர்நாடக சங்கீதத்தை மட்டுமே தென்னிந்திய இசை என நம்முள் பலர் பெருமிதபட்டுகொண்டுள்ளோம். அது முக்கலமுழுக்க தவறான கருத்து. இன்றைய கர்நாடக சங்கீதத்தின் முண்டோடியே தமிழிசை தான் என்று எவருமே நம்பற்கறிய உண்மையை நிஜமென்று கூறினால் அது மிகையாகது. தமிழிசையில் 'பண்' எனப்பட்ட வார்த்தையே பிறகு சமஸ்கிருதத்தில் ராகம் எனப்பட்டது. தொல்காபியத்தில் கூறப்பட்ட 'யாழ்' தான் இன்றைய வீணை. ஏழு ஸ்வரங்களான ஸ ரி க ம ப த நி  கூட குரல், துத்தம், கைக்கிளை, உழி, இளி, விளரி, தாரம் எனும் 7 தமிழிசை வடிவமே. அதுமட்டுமின்றி ஸ்தாயி (Octave) 'மண்டிலம்' எனவும் க்ரம (grama) 'பாலை' எனவும், க்ரஹ பேதம் (model shift) 'பண்ணு ஏற்றல்' எனவும், cycle of fifth என்பது 'ஆயப்பாலை' எனவும் 200 BC -200 AD நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னரே கூறப்பட்டுள்ளது. அன்றைய செம்பாலை இன்றைய ஹரிகாம்போதி ராகம், அதேபோல் பதுமை பாலை - நடபைரவி, விளரிப்பலை - ஹனுமதோடி, அரும்பாலை - தீரசங்கராபரணம், கோடிப்பாலை - கரஹரப்ரிய, மேற்செம்பாலை - மேசகல்யாணி என்பது எத்தனை பேருக்கு தெரியும். இதே போன்று 103 பண்கள் நடைமுறையில் இருந்துள்ளது, ஆனால் இன்று கர்நாடக இசையில் நாம் காணும் சம்பூர்ண ராகங்கள் 72 மட்டுமே. இப்பேர்ப்பட்ட நம்பற்கறிய தமிழிசையின் சிறப்புகளை பஞ்ச மரபு, வட்டப்பாலை, தொல்காப்பியம் என்னும் காப்பியங்கள், நூல்கள் விரிவாக்கத்துடனும் ஆதரங்களுடனும் இயம்புகின்றன .

தமிழசையின் மாண்புகளையும், தொன்மையையும் இப்படி காலத்தால் அழிக்கவியலா பற்பல நூல்களிலிருந்து நம்மால் அறிந்துக்கொள்ள முடிகிறது.  அதுமட்டுமின்றி 1. ஆடல், 2, பாடல், 3. கொட்டு, 4. ஓசையின் அளவை, 5. தாள வகை, 6. தூக்கு, 7. பிண்டி/ பிணையல், 8. குரவை, 9. வரிக்கூத்து, 10. யாழ், 11. குழல், 12. முழவு, 13. பெயர், 14. அலகுகள், 15 இசையின் எண் என பலவகையாய் பிறப்பிக்கப்படும் இசையின் எண்ணிக்கை 11991 என நூற்பா இயம்புகிறது. இதில் கடைசியாய்  16. அழிந்து போன இசை நூல்களான சிற்றிசை, பேரிசை, இசைநூல், இசைநுணுக்கம், இசைவிளக்கம், பஞ்சமாபாரதீயம், இசைகூறு, பாடரற்பண்பு, தாளவகையோத்து, தாளசமுத்திரம், கருவி இலக்கணம், ஆளத்தி அமைப்பு காலத்தால் அழிக்கப்பட்டு போயின. இறந்து போன இவ்விசை நூல்களும் நம்மிடையே நடமாடி இருந்தால் இன்றைய தமிழ் சமுதாயம் கண்டிப்பாக மற்றோர் நிலையில் தான் இருந்திருக்கும்.

இந்நாள் வரை இசையை இன்றைய இளைய சமுதாயத்திற்கு பயிற்றுவிக்கும் இசை ஆசிரியையாகவும், அதே இசையை மேடைகளில் பாடி வரும் வித்வாம்சினியாகவும், இசையையே வழிப்பட்டு வாழுமோர் இசைபக்தையாகவும், வாழ்ந்துவரும் எனக்கு இசையைப்பற்றி எழுதத் தோன்றினதால் இக்கட்டுரையை என்உடன் பிறவா இசைவிரும்பும் தமிழினத்திற்கு சமர்ப்பிக்கிறேன். நூறுகோடி பிறவி  எடுதாலும் கற்றறிய இன்னுமோர் பிறவி வேண்டும் என மன்றாடும் தமிழிசையினை ஒரு கட்டுரையினால் விளக்க இயலாது என்பதால் எழுதுதல் இனியும் தொடரும்...  
என்றும் அன்புடன்
​RM

In this fast-paced world, it’s very easy to tend to lose awareness of the most important things or people in life, due to the deliberate rush to take care our immediate needs and dues of our day-to-day lives and errands. In this self-centered situation, it’s very common to get lost and forget those important people who had given their lives, or offered their knowledge to build us who we are. But unfortunately the real truth is that, its very vital to find time to sit quietly and think calmly to find out about who we are, what we do, whose reflections we carry, who were all behind our successes, are we being grateful to those who

had helped us to achieve the ultimate existence of us and are we paying any respects to those with a simple thanks at least!!!! Hmmmmm!!!! pretty much 'NO' WILL BE THE ANSWER!!! Queation: Who are we talking about here? Who are these builders of us?   Answer: “Mata, (Mother) Pita (Father), Guru (Teacher), Deivam (God)” Yes indeed...

What is Guru Poornima?  What are the significance?

'GU' denotes darkness or ignorance, and 'RU' means the remover of that darkness. GURU literally means the remover of darkness or ignorance. The word 'Guru' is defined as a person who leads one on the path to enlightenment in one’s spiritual, or academic life, or fine or liberal arts knowledge or any selected or preferred expertise of trade. Guru Poornima festival is celebrated to pay one’s respects with love and gratitude for the people who have guided them in life, and receive their blessings in return.  Indian Culture is attach utmost importance to gurus/teachers, who can be placed equal to their own Mother, Father or God, who teach one about the ways towards enlightenment on the selected trades and the festival Guru Poornima is dedicated to those spiritual and academic, fine/liberal art and special trade teachers.

The full moon day in the Hindu month of Ashad (July-August) is observed as an auspicious day of Guru Poornima, a day sacred to the memory of the great sage Maharshi Veda Vyasa.  In the Hindu tradition, the day is celebrated as the occasion when Shiva became the first guru, as he began the transmission of yoga to 7 Saptarishis. Many Hindus celebrate the day in honor of the great sage Vyasa, who is seen as one of the greatest guru of gurus in ancient Hindu traditions who is a symbol of Guru-shishya tradition.Vyasa was not only believed to have been born on this day, but also to have started writing the Brahma Sutras on this day, and so is this day also called Vyasa Poornima. The festival is common to all spiritual traditions of Hinduism, where it is an expression of gratitude toward the teacher by his/her disciple.

The festival was also celebrated by Buddhists in honor of lord Buddha who gave His first sermon on this day at Sarnath, Uttar Pradesh, India

In yogic lore, it is said that Guru Poornima was the day that saw the birth of the Adi Guru, or the first Guru. The story goes that over 15,000 years ago, a yogi appeared in the upper regions of the Himalayas. Nobody knew what his origins were. But his presence was extraordinary, and people gathered. However, he exhibited no signs of life, but for the occasional tears of ecstasy that rolled down his face. People began to drift away, but seven men stayed on. When he opened his eyes, they pleaded with him, wanting to experience whatever was happening to him. He dismissed them, but they persevered. Finally, he gave them a simple preparatory step and closed his eyes again. The seven men began to prepare. Days rolled into weeks, weeks into months, months into years, but the yogi’s attention did not fall upon them again. After 84 years of sadhana, on the summer solstice that marks the advent of Dakshinayana, the earth’s southern run, the yogi looked at them again. They had become shining receptacles, wonderfully receptive. He could not ignore them anymore. On the very next full moon day, the yogi turned south and sat as a guru to these seven men. The Adiyogi (the first yogi) thus became the Adi Guru. Adiyogi expounded these mechanics of life for many years. The seven disciples became celebrated as the Saptarishis and took this knowledge across the world. Guru Poornima is held sacred in the yogic tradition because the Adiyogi opened up the possibility for a human being to evolve consciously. The seven different aspects of yoga that were put in these seven individuals became the foundation for the seven basic forms of yoga, something that has still endured.

In Nepal, Guru Poornima is a big day in schools and colleges. This day is celebrated as teacher's day. Students honor their teachers by offering special hats called topi made with indigenous fabric along with delicacies, garlands and gifts. Students often organize fanfares in schools to appreciate teachers hard work. This is taken as a great opportunity to consolidate the bond of teacher-student relationships.

In recent days irrespective of their religions, or background Indian academics celebrate this day to thank their teachers and guides. Many schools, colleges and universities have events in which students thank their teachers as well as remember their past scholars. Alumni visit their teachers and present gifts as a gesture of gratitude. Students of Indian classical music and dance, which also follow the Guru shishya parampara, celebrate this holy festival around the world to offer their teachers respect and get their blessings.

How can you Celebrate?

Realize who you are (Not your name or self, but a part of the larger cosmic structure). Think that you belong in this universe because of the knowledge transferred by your gurus, you fulfill the needs of your existence with the knowledge given by your gurus, you being on this planet, continent, country, state, city, and household, is all for a reason and it creates a completeness and it is  because of the one. This very moment that you are alive, breathing and walking with flesh and blood on this universe is so precious and it is because of the one. When you look at yourself through this perspective, something in you uplifts your energy. That energy, is called enlightenment and it is offered to you by your Gurus.

Feel grateful for all the blessings that you have received from them. Be grateful for all the knowledge transferred, and see how that knowledge transformed you in your life as who you are. Remember and thank all the masters who have preserved this knowledge from ages, and brought it to us and celebrate them!  If you pray and make a wish for what you want from Gurus and the wish will be bestowed.

THIS GURU POORNIMA IS VERY SPECIAL SINCE IT WAS ON A BLUE MOON DAY

Blue Moon is a second of two full moons in a single calendar month. An older definition of Blue Moon is that it’s the third of four full moons in a single season and it used to be a rare occurrence . Sometimes, they used to  see an actual blue-colored moon. The term once in a blue moon also used to mean something very rare.  This Guru Poornima on July 31st also occurred on that sort of special full moon day. HAPPY GURU POORNIMA TO ONE AND ALL.

Interesting History of Mysterious 11 missing days in September 1752 Just go ahead search on the web to take a look at the calendar for the month of September 1752. It looks like this. I was very curious to find out the details and researched further on this subject and look what I found. A great historical reformation and wowed about it.

The change from Julian Calender to Gregorian Calender

APRIL FOOLS DAY